Bir kadının elleri neyi anlatır?

İyi bir krem kullandığını mı? Elini sıcak sudan soğuk suya sokup sokmadığını mı?

Bir kadının elleri çok şey anlatır.

Tırnaklarıyla kazımak derler ya, bazı kadınlar tırnaklarını kanatıncaya kadar emek verir.

Sevdiğine, amacına, hayallerine…

Parmak uçlarıyla dokunmaktır bazen sevgi, duygular haddini aşmış olabilir ama bazen sadece parmak uçlarıyla dokunmak bile cesaret gerektirir.

Sıcak ya da ılık önemsiz, sevginin yoğunluğunu hissetmek ister kadınlar, avuçlarıyla mutluluklarını kıskançlıkla kavramak ister.

Bir Aşk Söyleminden Parçalar adlı kitabı hatırladım… Bir kadının elleri de o kitapta yazılanlarla boy ölçüşebilecek kadar net bir gösterge olabilir.

Sevip te kıyamadığını gösterir titreyen ellerle yavrusunu okşayan bir anne, saçının teline dokunmaya kıyamadığı evladını başka bir kucağa verirken, en yakını olsa bile titrer derinden, işte, öyle.

Hırslandığında, kıskandığında, özleminden ya da üzüntüsünden gözüne uyku girmediğinde titreme nöbetler halini de alabilir. Dünya denen şu büyük, sözüm ona modern ormanda insan gibi yaşamak kadın gibi hissetmek erkek kadar bağımsız olmak ister.

Tüm rollerin çakışması, umutların çelişkisi, yaşananla hayal edilenin karıştığı ince kırmızı çizgi.

Ne yaparsak yapalım, ellerimize de yansır, bizi anlatır ama ancak dikkatli bakan biri anlar. Çirkin ya da güzel demez gerçekten duyarlı biri...

Yaşamış, hissetmiş, belki de kendi kendini bitirmiş, yana yakıla iç geçirmiş, ellerini saçlarının arasından geçirmiş hüzünle, dudaklarının kıyısından, dişlerinin keskin köşelerinden esirgememiş.

Belki de sevdiğinin saçlarına özgürce dokunamadığı için böyle eprimiş, belki de özlediğinin ancak telefon kesikleriyle dolu yüzünü şöyle bir hayal edebildiği, ellerinden uzak olduğu için kupkuru, cansız, ümidi kesmiş.

Böyle der, en azından düşünür ve günümüz insanlarının yabancıl, ötekileşmiş, umarsız ve keskin alaycılığında düşündüğünü söyleyemeyebilir öyle biri.

Söylese ne kaybeder ki?

Bir kadına elleri güzel mi çirkin mi diye bakmak mı yoksa onu ellerinden anlamak mı daha önemli? Hangisi gerçek sevgi? Hangisi yürek işi?

Peki, var mı öyle biri? Hala? Nasıl barınabilmiş bu sahte incelikler dünyasında?