Herkes 14 Şubat “Sevgililer Günü”nü kutladı. Kimi sevgililer hediye aldılar birbirlerine ve küçük birer öpücükle kutladılar “Sevgililer Günü”nü. Kimisi sevgilisiyle beraber akşam yemeği yedi bu özel günde. Bazıları ise evlerine giderken bir buket çiçek alıp götürdüler eşlerine “Sevgililer Günü”nü kutlamak adına.

Peki “Sevgililer Günü” sadece senede bir gün mü kutlanmalıdır?
Tabiki hayır… Bence “Sevgi” dediğimiz duygu hergün varolmalıdır içimizde. Bu güzel dünyamızı sevgisiz bırakmamalıyız. Hep sevmeli, saymalıyız birbirimizi. Sahip çıkmalıyız güzel dünyamıza. Savaşların olmadığı, insanların barış ve mutluluk içinde yaşadığı bir cennete çevirmeliyiz dünyamızı. Dağları, taşları, hayvanları korumalıyız. Ağaçları kesmeden, denizleri kirletmeden temiz bir yeryüzü yaratmalıyız.

Hep sevelim, sevilelim diyoruz… Ama Nerede!… Hep aynı güzel dilekleri zikredip, sonra aynı hataları tekrarlamıyor muyuz? Denizlere, sokaklara çöpleri atmıyor muyuz? Yolda trafikte olur olmaz şeylere kızıp kavgalar etmiyor muyuz? Birbirimizin önce yüzüne bakıp, sonra kuyusunu kazmıyor muyuz? O öyle söyledi, bu böyle söyledi diyerek kalp kırmıyor muyuz? Maalesef yapıyoruz!..
Lütfen… Sevgiye dair yaptığımız hataları sadece “Sevgililer Günü”nde telafi etmeye çalışmayalım. Bu özel günde sevgilinize gösterdiğiniz sevgiyi, ömrümüzün her günü doğaya gösterelim,topluma gösterelim.

Sevgi, annelerin artık ağlamamasıdır. En güzel sevgi artık çocukların top ve silah sesleri duymamasıdır. İşte gerçek sevgi budur. Biz artık bu sevgiyi kutlayalım. Her daim birlik ve bereberlik ilkeleriyle bu sevgi çerçevesinde olalım. Hep sevelim, sevilelim…

Sevgiyle Kalın…