• BIST 106.843
  • Altın 142,689
  • Dolar 3,5367
  • Euro 4,1209
  • İstanbul 31 °C
  • Ankara 30 °C

Bu bir itiraftır !

Zuhal Şengül

Bu bir itiraftır ! 

Bu hafta size 3 yıldır sustuğum bir konudan bahsetmek istiyorum. Bazen insan susuyor çünkü konuşmak, paylaşmak aslında her zaman yardımcı olmayabiliyor! Aksine konuştukça yükünüz daha da ağırlaşıyor. Bu yüzden uzun zamandır kendi kendime dahi sustum …
       Beni tanıyanlar hayvanları çok sevdiğimi ve dünyalar güzeli Daisy adında bir kızım olduğunu hatırlayacaklardır. Daisy 1.5 yıldır hayatımızın neşe kaynağı oldu . Peki ya Charlotte kimdi ?
  Charlotte‘ a İtafen 


Charlotte , benim 8 yıl önce evlat edindiğim sibirya kurdu canım kızım ... Canım dedikçe canımı yakan güzel kızım… Ben hayatımda hiç bir zaman verdiğim sözden dönmedim. Bu belki de kendim ile ilgili size söyleyebileceğim tek iyi özelliğim bu! Charlotte‘u en yakın arkadaşım Erdem‘in sayesinde evlat edindim .
 Eve getirdiğimde bir önceki aile ferdi olan köpeğimiz aramızdan ayrılalı çok fazla olmamıştı. Annemin hala kalbi kırıktı, fakat ben kalbimi başka bir sevgiye açmaya hazırdım. Bununla birlikte annem Charlotte‘u eve kabul etmedi. Uzun lafın kısası evlat edindiğim kızımı geri vermemek için, alevlenen bir tartışma sonrası köpeğim ile birlikte evi terk ettim! 1 ay boyunca sağda solda kaldık, zor zamanlar geçirdik! Fakat yaşadığım hiç bir zorluk yolumuzu ayıramadı!  1 ayın sonunda, bir Çarşamba sabahı kızım ile eve geri döndük. Annem hüzünlü bakan sürmeli gözlerine dayanamadı ve durumu kabullendi! İlk başlarda uzak durup hiç dokunmasa da Charlotte anneme kendisini sevdirmeyi başardı!
   6 yıl boyunca hiç ayrılmadık , aramıza ne aşk girebildi ne de ayrı eve çıkma isteğim... Yıllar boyunca bir kaç gün hariç kızımdan ayrılmaya gönlüm hiç razı olmadı. Taki 3 yıl öncesine kadar! 3 yıl önce evlenerek Amerika'ya yerleşme  kararı aldım. Yazması belki kolay ama hayatımda verdiğim en zor karardı. Sanırım kim olursa olsun insanın ülkesini , ailesini , evini bırakıp hiç bilmediği bir ülkede yeni bir hayata başlaması cesaret işi, belki de delilik! ( Şimdi iyi ki de yapmışım diyorum o ayrı ) Size şimdi uzun uzun annemle babamdan ayrılmamın canımı nasılda acıttığını yazmayacağım , zira bu Charlotte ‘ un hikayesi ! O son gün ben bavullar elimde evden çıkarken nasıl bakmıştı gözümün içine  ? Anlamıştı elbet bir şeyler olduğunu O’na sıkı sıkı sarılmamdan son günlerde, suskunlaşmıştı! O kocaman köpek tekrar yavru olmuştu sanki , kucağımdan inmiyordu … Anlamıştı araya yılların gireceğini .  Son bir kez başını okşayıp hızlıca çıktım kapıdan .    Uçakta onca saat elimi koklayarak uyudum , elimde hafif kirlenmiş tüylerinin toprak kokusu vardı . Bir kaç ay sonra İstanbul‘ a ailemi görmeye gittik ! En çok Charlotte ‘ un ne yapacağını merak ediyordum . Hatta köpeğimle kavuşma anımızı belki onlarca defa zihnimde canlandırmıştım . Kavuşmamız hiç de beklediğim gibi olmadı , hayvan deyip geçmeyin onlar her şeyin farkındalar ! Amerika‘ ya tekrar döndüğümde Charlotte‘ u yanıma alma hayali ile Manhattan ‘ da ki dairemizden New Jersey ‘ de bahçeli müstakil bir eve taşındık .  Mutfak camından bahçeye baktıkça Charlotte ‘ u bahçede oynarken hayal ediyordum ! Bu arada bir California gezimizde ailesi tarafından barınağa verilmek üzere olan küçük Daisy ‘ yi evlat edinmiştik . 

 2. İstanbul seyahatimde annem ve babamla Charlotte‘ u Amerika ‘ ya götürme fikrimi konuştum.

Israr etsem tabi ki bırakırlardı fakat benim gidişimden sonra iyice sessizleşen evimizin neşesiydi Charlotte , uçakta kargoda 10 saat boyunca seyahat etme zorunluluğunun verdiği stress ve korku ile O ‘ nu alıştığı ortamda , annem ve babamla bırakmaya karar verdim . O öyle daha mutlu diyordu herkes fakat gözlerinde ki o anlamlandıramadığım bakışı ben hariç kimse görmüyordu !
     Aradan iki yıl geçmişti İstanbul ‘ a gitmeyeli , iki yıla bir evlilik ve bir bebek  sığdırmıştım. Ailem ziyaretime gelip gitmişti . Artık daha az bahsediyordum Charlotte ‘ tan , fotoğraflarına daha az bakıyordum. Hem canım çok acıyordu , hem kendimi suçlu hissediyordum . Manhattan ‘ ın sokaklarında kaybolurken  ne zaman beyaz bir kurt görsem  kafamı çeviriyorum . Biliyorum özlemle elimi uzatmaya kalksam göz yaşlarım benden hızlı davranacak  ! Ayrılığın beni yılan gibi soktuğu bu günlerde aslında kimsenin duymadığı bu fırtınalar kızıma kavuşmadan son bulmayacak !

Bu yazı toplam 1843 defa okunmuştur.
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Bu yazıya henüz yorum eklenmemiştir.
Yazarın Diğer Yazıları
Tüm Hakları Saklıdır © 2014 Haber Konseyi | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : 0212 275 13 20 | Haber Sistemi: CM Bilişim