Daha doğduğu günü hatırlıyorum. Simsiyah saçlarıyla kucağıma verdiler!.. Adının koymuştuk zaten; Çağatay. Rahmetli annem ve babam çok sevinmişlerdi.
Büyüdüler okul falan derken askerlik günü geldi çattı. Hazırlanırken inanamıyordum, “Benim oğlum asker mi olacak?” diye. Evet gun geldi. Sevgili dostum, ağabeyim Vahap Bozoğlu ile birlikte birliğine teslim etmeye gittik.
Artık baba – oğulun vedalaşma zamanı gelmişti. İkimizin de gözleri doldu, birbirimize sarılıp ağladık.
Ayrıldık!.. Evet kışlanın önünden ayrılmak istemedim. Sağolsun Vahap Bozoğlu ağabeyim beni zorla alıp arabaya soktu. Hep ağladım, eve dönene kadar… Ana – baba olmak ne zor sanatmış şimdi daha iyi anlıyorum…
Hep büyüklerimiz bize söylerdi. “Sizin bir evladınız olsun göreceğim; anneliği babalığı o zaman anlayacaksınız…” Evet ne kadar doğru söylemişler büyüklerimiz!..

Askerlik inecek mi?..
Oğlumu orduya teslim ederken nizamiyede duran askerlerle sohbet etme fırsatı buldum Çocukların hepsi “askerlik inecek, evet biz bunun biliyoruz, bekliyoruz” diyorlardı.
Ya inmese ne yapcaklar o çocuklar, ruh dengeleri bozulacak. İnanmışlar. Siyasilerin ağzından çıktı bir kere. Ama henüz net bir şey yok. Sürekli ağız değiştiriyorlar.

Medya sürekli yazıp çizdi
Askerler bunu kabellendiler bir kere bu konuyu en kısa zamnda hükümetin ele alması lazım bence. Ayrıca artık profesyonel askerlik uygulamasına da geçilmelidir.
Amerika ve Avrupa’da böyle artık. Askerlik profesyonel bir meslek halini almıştır. Daha güçlü başarılı bir askeri sistem uygulanmaktadır. Milyon dolarlar harcanıyor orduya. Hem bu sistemle işsizlik de azalacaktır.
Ayrıca teror olaylarında da başarılı olunur. Eğitimili, araziyi iyi bilen, özel eğitim alan askerlerle terorün üstüne gidilip kökten bitirilebilir.
İnanın ki kışlada askerlerin hepsi gözleri televizyonlarda ve gazetelerde “askerlik inecek mi?” diye bekliyorlar